Άμεσο άνοιγμα των κλειστών νοσοκομείων & επίταξη των ιδιωτικών κλινικών!

Η δημόσια Υγεία είναι κοινωνικό αγαθό, ένα από τα ύψιστα αγαθά στην εξελικτική πορεία της ανθρωπότητας και όχι εμπορικό προϊόν. Είναι κοινωνικό δικαίωμα που αφορά το σύνολο της κοινωνίας και όχι μόνο τους οικονομικά ισχυρούς.

Στην επέλαση του 4ου  κύματος της πανδημίας, η κυβέρνηση της Ν.Δ. επέλεξε ν’ αγνοήσει ακόμη μια φορά επιδεικτικά τις προτάσεις των υγειονομικών και ν’ αφήσει τους πολίτες βορά στον covid 19. Επέλεξε συνειδητά κι έχοντας ήδη την δυσάρεστη εμπειρία της προηγούμενης χρονιάς, ν’ αποδυναμώσει το Ε.Σ.Υ. την ίδια ώρα που «κλείνει το μάτι» προς τους κλινικάρχες των ιδιωτικών κλινικών. Κι όλα αυτά ως συνέχεια όλων των προηγούμενων μνημονιακών κυβερνήσεων που ξεκίνησαν το «τσεκούρωμα» νοσοκομείων και τοπικών ιατρείων επί υπουργίας Άδωνη Γεωργιάδη το 2013. «Τσεκούρωμα» που συνεχίστηκε κι επί κυβερνήσεων ΣΥΡΙΖΑ και τώρα επί των κυβερνήσεων Μητσοτάκη, παρά τις τεράστιες ανάγκες λόγω της πανδημίας.

Στην ιδιαίτερα επιβαρυμένη και φέτος Θεσσαλονίκη όπου με το ένα τέταρτο του πληθυσμού της Αττικής έχουμε τον ίδιο σχεδόν αριθμό κρουσμάτων, την στιγμή που ξεκινούν οι βάρδιες στα δημόσια νοσοκομεία και δεν υπάρχουν ελεύθερα κρεβάτια στις ΜΕΘ, η λύση δε μπορεί να είναι τα ράντσα και οι απλοί θάλαμοι!*

Την ίδια ώρα φτωχοί εργαζόμενοι και συνταξιούχοι μένουν εκτός δημόσιου συστήματος υγείας και υπερπολυτελή ιδιωτικά νοσηλευτήρια της πόλης πληρώνονται αδρά (από κράτος και πολίτες) και για τις στοιχειώδεις ακόμη ιατρικές πράξεις αλλά δεν επιτάσσονται. Την ώρα που μια σειρά ματαιώσεων προγραμματισμένων εξετάσεων και χειρουργείων έχουν ως αποτέλεσμα τον θάνατο πολλών συνανθρώπων μας ως «παράπλευρες απώλειες» της πανδημίας, δεν μπορεί να προβάλλεται ως επίτευγμα της κυβέρνησης η μη ενίσχυση του αποψιλωμένου συστήματος υγείας, απόρροια των μνημονιακών δεσμεύσεων όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων.

Ο Συντονισμός Συλλογικοτήτων Θεσσαλονίκης ενώνει τη φωνή του με το υγειονομικό κίνημα, τα σωματεία εργαζόμενων και τις κοινωνικοπολιτικές συλλογικότητες της πόλης για να απαιτήσουμε:

*    το άμεσο άνοιγμα των κλειστών νοσοκομείων της πόλης, “Λοιμωδών” και “Παναγία” και την επαναλειτουργία/ενίσχυση των τοπικών ιατρείων (Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας)

*   την άμεση επίταξη των ιδιωτικών κλινικών και δομών υγείας χωρίς αποζημίωση

*    την ενίσχυση του Δημόσιου Συστήματος Υγείας, όπως προτείνουν οι υγειονομικοί και ο Π.Ο.Υ. (ΜΕΘ, προσλήψεις προσωπικού, τακτικά δωρεάν test για όλους/ες κ.ά.)

 

Ο ι  ζ ω έ ς   μ α ς   δ ε ν   ε ί ν α ι   α ν α λ ώ σ ι μ ε ς !

*Και μερικά χρήσιμα στοιχεία (από την ΠΟΕΔΗΝ)

-536 κλίνες ΜΕΘ για κορωνοϊό σε λειτουργία (από 3500 που προτείνει ο Π.Ο.Υ. με βάση τον πληθυσμό της Ελλάδας)

-ποσοστό κάλυψης των οργανικών θέσεων στο ΕΣΥ κάτω από το 60% και απώλειες σε προσωπικό για φέτος 9000 άνθρωποι (αναστολές εργασίας , συνταξιοδοτήσεις-παραιτήσεις)

Κανένας μόνος του στην κρίση! Για ένα δίκτυο κοινωνικής αλληλεγγύης στην πόλη

Μετά από δέκα και πλέον χρόνια μιας μεγάλης οικονομικής κρίσης, που έφερε τεράστια φτώχεια (και φτωχοποίηση), ανεργία και εξαθλίωση και ταυτόχρονα κατάργηση κοινωνικών, πολιτικών και εργασιακών δικαιωμάτων, έρχεται σήμερα μια νέα παγκόσμια κρίση. Με την επιδημία του κορονοϊού που τέσσερις μήνες τώρα σαρώνει την μια χώρα μετά την άλλη, όχι μόνο αμφισβητείται η ίδια η ζωή μας, καθώς έχουν χαθεί ήδη πολλές δεκάδες χιλιάδες ζωές σ’ όλο τον κόσμο, αλλά γίνεται κι αυτή αφορμή για νέα επίθεση στα εργατικά και τα πολιτικά δικαιώματα και τις ελευθερίες. Γιατί η επιβολή περιοριστικών μέτρων στη σημερινή κατάσταση φαίνεται σε μεγάλο βαθμό αναγκαία για τον περιορισμό της πανδημίας, αλλά η μετεξέλιξή της σε γενική απαγόρευση της κυκλοφορίας (αμφισβητούμενη ακόμη και από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας) και απαγόρευση της πολιτικής και κοινωνικής δράσης είναι πολιτικά απαράδεκτη καθώς φαίνεται να λειτουργεί σαν “άσκηση ετοιμότητας” του μεγάλου κεφαλαίου απέναντι στον εχθρό-λαό.

Σ’ αυτή τη δύσκολη περίοδο η σκέψη μας είναι στους εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους και τις οικογένειες που βιώνουν όχι μόνο την αγωνία για τις συνθήκες ζωής, υγείας και εργασίας στο άμεσο μέλλον αλλά και την άμεση ανάγκη να εξασφαλίσουν το παρόν. Μπορεί πλειστηριασμοί να μην γίνονται για κάποιο διάστημα με κυβερνητική απόφαση, να μην μας ενοχλούν οι εισπρακτικές ή να έχουν πέσει οι ρυθμοί των διακοπών ρεύματος αλλά η εργοδοτική αυθαιρεσία και το κλείσιμο χιλιάδων επιχειρήσεων έφεραν, ήδη από την πρώτη στιγμή της ανθρωπιστικής κρίσης, δεκάδες χιλιάδες απολύσεις (πολλές φορές χωρίς πληρωμή των δεδουλευμένων) καθώς και μεγάλες περικοπές μισθών με την πρόσφατη κυβερνητική απόφαση.

Είναι επίσης γνωστό ότι υπάρχουν πολλές οικογένειες ή ευπαθείς ομάδες που μέχρι τώρα σιτίζονταν από διάφορες δομές που έκλεισαν και χρειάζονται βοήθεια για την επιβίωσή τους. Επιπροσθέτως στην περίοδο που διανύουμε δημιουργούνται  μια σειρά από ανάγκες σε ομάδες ανθρώπων με χρόνια προβλήματα υγείας (στους οποίους συστήνεται να μην κυκλοφορούν καθόλου) ή μεγάλης ηλικίας, οι οποίοι είτε λόγω της κατάστασης στο διαλυμένο από όλες τις κυβερνήσεις Σύστημα Υγείας  είτε αδυναμίας ηλεκτρονικών συναλλαγών  κλπ., χρειάζονται τη στήριξη και την βοήθειά μας.

Στους δύσκολους καιρούς της πανδημίας, της καραντίνας και απομόνωσης, ως ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ θεωρούμε αναγκαίο να προωθήσουμε το συντονισμό σωματείων της πόλης, τοπικών κινήσεων, φοιτητικών, κοινωνικοπολιτικών και νεολαιίστικων συλλογικοτήτων αλλά και ενεργών πολιτών σε ένα ΔΙΚΤΥΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ που, χωρίζοντας την πόλη σε περιοχές, θα μπορούσε (κόντρα στην απαγόρευση κυκλοφορίας) να συνδράμει σε φτωχές λαϊκές οικογένειες και ανθρώπους που έχουν ανάγκη.

Καλούμε όλους και όλες που αυτό το διάστημα νιώθουν αβοήθητοι και απομονωμένοι, που χρειάζονται οποιαδήποτε βοήθεια για τις καθημερινές ανάγκες αλλά και (αλληλο)ενημέρωση για την αντιμετώπιση προβλημάτων στο χώρο εργασίας ή συναλλαγές με διάφορες υπηρεσίες

στο τηλέφ.:  6 9 8 7 1 9 1 8 2 5

ή στο facebook: ΔΙΚΤΥΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ενάντια στην κρίση

Το μεγάλο στοίχημα των ημερών είναι να μείνουμε υγιείς αλλά και να μην απομονωθούμε, να μην κυριευτούμε από το φόβο και την απαισιοδοξία. Να μείνουμε ενεργοί! Πρέπει να μάθουμε, λένε, να αποφεύγουμε ο ένας τον άλλον. Αλλά να μην μας γίνει συνήθεια! Να φορέσουμε μάσκα, αλλά να μην σιωπήσουμε! Να πλύνουμε τα χέρια μας, αλλά την ίδια στιγμή να τα ενώσουμε με του διπλανού μας, να μην ξεχάσουμε να επικοινωνούμε, να στηρίζουμε τους πιο αδύναμους, να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον!

           ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ - ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ - ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ!